Deskundigen geven hun mening over het belang van simulatie bij competentiegericht onderwijs in de verpleegkunde en bieden advies voor programma's.
Michelle C. Moulton, DNP, RN, CHSE, CNE, RYT-200
Directeur van het Center for Clinical Excellence
University of Maryland St. Joseph Medical Center
Michelle: Opleiding gebaseerd op competenties, denk ik, begint met een heel duidelijk beeld van hoe de afgestudeerde verpleegkundige eruitziet die direct overgedragen kan worden naar de praktijk. En ik denk dat die eerste stap – de dialoog tussen academische instellingen en de praktijk om te bepalen hoe die afgestudeerde eruitziet – een van de belangrijkste stappen is. En ik denk dat dat al gebeurt. We hebben de AACN Essentials en we hebben enkele eerste stappen in verpleegkundeonderwijs om die richting in te slaan. Zodra we dat duidelijke beeld hebben, kunnen docenten het curriculum en de onderwijsstrategieën opzetten om een leerling toe te werken naar dat gereedheidsplaatje van een nieuwe afgestudeerde.
Simulatie, denk ik, biedt de mogelijkheid voor leerlingen om dat klinisch redeneren te ontwikkelen – dat denken als een verpleegkundige, hun kennis toe te passen en dit te doen in de context van de praktijkomgeving waarin zij zorg verlenen. Dus ze doen dit met de alarmen, onderbrekingen, complexe patiëntenzorg. We redeneren en nemen beslissingen niet los van al die omgevingsfactoren. Dus dat moet allemaal gecombineerd worden. Simulatie is een ervaringsgerichte onderwijsstrategie die heel goed al die elementen samenbrengt om de leerling in staat te stellen dat denken in actie te oefenen met feedback, met nabesprekingen, in een omgeving waarin psychologische veiligheid wordt geboden door hopelijk de facilitator, een kans voor hen om te leren, te oefenen, te repeteren en te groeien.
Als je simulaties door je hele curriculum heen hebt, met meerdere mogelijkheden voor dit soort ervaringsgerichte praktijk, dan kunnen leerlingen beter zien waar hun vaardigheden liggen, hoe ze vorderen ten opzichte van de mijlpalen die gesteld zijn door het opleiden op basis van competenties, en kunnen ze zelf zien en meer autonomie krijgen in hun verpleegkundige ontwikkeling en in hun educatieve ervaring over hoe ze vorderen naar gereedheid.
Jocelyn Ludlow, PhD, RN, CHSE, CNE, CMSRN
HS Associate Clinical Professor en Simulatiedirecteur
University of California, Irvine – School of Nursing
Jocelyn: Ik denk dat simulatie een heel goed hulpmiddel is om onze leerlingen de kans te geven om een volledig begrip te tonen van de vaardigheden die ze hebben geleerd, de kennis die ze hebben opgedaan, hun ervaringen in het klaslokaal, hun ervaringen in klinieken. Dus terwijl we vooruitgaan in een soort nieuw tijdperk van verpleegkundeonderwijs, zal simulatie een heel belangrijk onderdeel worden van de manier waarop studenten kunnen aantonen dat ze hun competenties behalen via hun acties.
Susan Hébert, PhD, RN, CHSE
Assistant Dean of Simulation
The University of Tennessee, Knoxville – College of Nursing
Susan: Simulatie zal helpen bij het creëren van de klinische situaties die we moeten observeren. Je kunt studenten niet altijd in al deze situaties observeren in een klinische omgeving omdat je het daar niet kunt standaardiseren. We kunnen studenten naar een klinische afdeling sturen, maar we weten niet hoeveel patiënten daar die dag zullen zijn, wat voor soort patiënten daar die dag zullen zijn … dus je kunt deze situaties niet standaardiseren om te kunnen observeren. Simulatie is een manier om ervoor te zorgen dat je kansen kunt creëren om competentie te evalueren in een observeerbare omgeving.
Kelly L. Rossler, PhD, RN, CHSE, CNE
Associate Professor
Baylor University – School of Nursing
Kelly: Ik denk dat simulatie centraal moet staan … bij het bekijken van het geheel van [het] plaatje. Het moet een onderdeel blijven van de discussie. En in die ontdekking van, hoe blijven we definiëren, in deze tijd, wat opleiding gebaseerd op competenties is? Wanneer ik terugdenk aan mijn beginnerspraktijk als verpleegkundige of aan de praktijk van vandaag, als we kijken naar overgangen naar praktijkomgevingen, hebben we die checklists … die we op dat moment van toepassing gebruiken, dat perfecte moment in de omgeving waarin ik competent word geacht. [Maar] wat betreft andere factoren? Wat betreft je omgeving? Simulatie geeft ons de mogelijkheid om die wegen te verkennen [en] het onderzoek over dit concept echt uit te breiden en te helpen het concept van opleiding gebaseerd op competenties te definiëren.
Jocelyn: Ik zou scholen die beginnen met de overgang naar een competentiegericht onderwijsprogramma aanraden om even een stap terug te doen en naar hun curriculum te kijken, dit te koppelen aan de competenties die ze willen bereiken, en vervolgens hun simulatieprogramma te bekijken en ook dit te koppelen aan de competenties. Wat we momenteel bij UCI doen, is dat we naar al onze simulaties kijken die we eerder hebben uitgevoerd en proberen te identificeren welke competenties hiermee worden behaald. We leggen dit vast in een nieuwe versie van onze simulatiesjabloon, waarin een rubriek hiervoor is opgenomen, zodat het heel gemakkelijk te vinden en te identificeren is. Elke nieuwe simulatie die bij mij terechtkomt, wanneer een docent iets wil ontwikkelen, vraag ik hen: “Welke competenties probeer je te behalen?” Laten we ervoor zorgen dat er een duidelijke verbinding is zodat we betekenis kunnen geven aan waarom we deze activiteiten doen en zodat onze studenten en onze leerlingen hun competenties kunnen aantonen in hun verpleegpraktijk.
Susan: Vind de champions binnen je programma om je te helpen. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar ik denk dat het beste advies is dat degene die de leiding heeft of het voortouw neemt in dit initiatief, de champions vindt die je kunnen helpen anderen te overtuigen. … Zoek de mensen die je kunnen helpen dit verder te brengen, in plaats van alles zelf als één persoon op je te nemen.
Michelle: Eerst zou ik aanraden om wat geschiedenis over competentiegericht onderwijs te begrijpen – te beginnen bij de vroege oorsprong in het onderwijs en vervolgens specifiek hoe en waarom competentiegericht onderwijs zijn weg heeft gevonden naar het zorgonderwijs. Basisvormen van competentiegericht onderwijs bestaan al lange tijd in het zorgonderwijs! Denk bijvoorbeeld aan de jaarlijkse “competentiebeurzen” die nog steeds plaatsvinden in ziekenhuizen en andere zorgomgevingen – een reeks stations waar verpleegkundigen een verscheidenheid aan vaardigheden demonstreren die vereist zijn om patiënten veilig te verzorgen. Dit “competentie-evenement” biedt het controlepunt en de kans om een niveau van vertrouwen en zekerheid te vestigen dat de professionals [die] zorg verlenen aan onze gemeenschappen dit kunnen doen met de consistentie, nauwkeurigheid en mate van autonomie zoals omschreven in hun praktijkgebied – hetgeen patiënten verwachten en verdienen.
Nu, laten we nadenken over hoe dit model van het opbouwen van vertrouwen en zekerheid bij het ontwikkelen van verpleegpraktijken eruitziet aan de academische kant van de opleiding van een verpleegkundige: in de klas, het simulatielab, klinische omgevingen. Een overgang naar competentiegericht onderwijs inspireert verpleegkundig docenten om curricula te ontwerpen die een pad naar praktijkgereedheid opbouwen met mijlpalen die duidelijk de ontwikkeling en opbouw markeren van de vereiste kennis, vaardigheden en capaciteiten (KSA’s) die nodig zijn om een niveau van verpleegkundig onderwijs te bieden dat begint te voldoen aan de complexe behoeften van praktijkpartners en patiëntenzorg. Het opstellen van een competentiegericht onderwijsmodel bevordert een duidelijke handdruk tussen academische en praktische partners en verandert de academisch-praktische overgang van een “kloof” die moet worden overwonnen naar een “stap” in professionele groei en ontwikkeling. Het begrijpen van de “waarom” achter competentiegericht onderwijs gaf mij een bijna onmiddellijke helderheid en inspiratie die nodig was om betrokken te raken bij de “hoe” om competentiegericht onderwijs in verpleegprogramma's toe te passen.
