Bekijk de video of lees het onderstaande script om de inzichten van Dr. Issenberg over de belangrijke rol van simulatie in competentiegericht medisch onderwijs (CBME) te ontdekken. 

Dr. Issenberg: Competentiegericht onderwijs bestaat al sinds het einde van de jaren zeventig. En het is in de afgelopen 40 jaar op kleinere schaal besproken en geïmplementeerd. Maar de laatste tijd is er veel meer aandacht voor competentiegericht onderwijs en wat het betekent. 

En daar zijn verschillende redenen voor. Tot nu toe is er erkenning geweest dat de echte verwachting voor studenten, of het nu geneeskundestudenten of verpleegkundestudenten zijn, is dat ze beoordeeld worden op basis van hun prestaties op kennisgerichte toetsen, meerkeuze-examens. En hoewel die erg belangrijk zijn, moet je erkennen dat als je alleen daarop vertrouwt, deze studenten niet klaar zijn om in de patiëntenzorgomgeving te werken. Competentiegericht onderwijs richt zich op welke vaardigheden prettig zijn. Hoe goed kun je kennis toepassen in de zorgomgeving van patiënten? En dat als verwachting stellen, in plaats van alleen kennis op zich. 

Een andere reden is dat men begrijpt dat mensen in verschillend tempo leren. In het verleden was al het onderwijs gebaseerd op tijd. De tijd stond vast, ongeacht of een student een voldoende score kon behalen of niet. Ze hadden dezelfde hoeveelheid vastgestelde tijd om het te halen. Competentiegericht onderwijs begrijpt dat tijd variabel kan zijn. Wat vast en uniform zou moeten zijn, is het hoge niveau van competentie dat wordt verwacht, terwijl de tijd kan variëren. 

En daarom lijkt het misschien intuïtief, waarom zouden we ons onderwijs niet op die manier ontwerpen? Maar het traditionele model is al meer dan 100 jaar gebaseerd op tijd – alles tijdgericht in plaats van competentiegericht. 

Dr. Issenberg: Medische scholen die competentiegericht onderwijs aannemen, en die verpleegscholen die dit onderwijssysteem aannemen, realiseren zich dat het veel gemakkelijker is om het te ontwerpen dan om het uit te voeren. 

Een essentieel onderdeel van een succesvol curriculum voor competentiegericht onderwijs is frequente beoordelingen. Je gebruikt die beoordelingen en de gegevens uit die beoordelingen om doorlopend leren te bevorderen. Het probleem is dat je zoveel gegevens verzamelt, hoe verwerk je die gegevens? Hoe analyseer je ze? Hoe identificeer je welke gegevens belangrijk zijn, zodat je tijdige feedback kunt geven en weloverwogen beslissingen kunt nemen over hoe studenten leren? 

En tot nu toe zijn instellingen en medische en verpleegkundige instellingen goed geweest in het verzamelen van de gegevens, maar hebben ze erop gezeten. Het kost hen enkele weken om die gegevens door te nemen. Het kost veel menselijke uren om ze te verwerken. En ik denk dat er nieuwe technologieën in opkomst zijn die het manipuleren van die gegevens, het gebruiken van die gegevens, veel gemakkelijker zullen maken, zodat docenten ze kunnen gebruiken om geïnformeerde beslissingen te nemen over hoe zij de voortgang van leerlingen begeleiden. 

Dr. Issenberg: Op onze eigen instelling hebben we simulatie vanaf de eerste dag van de medische opleiding geïntegreerd, en dat loopt door gedurende alle vier de jaren van de opleiding. Op de eerste dag van de medische opleiding worden studenten geïntroduceerd in ons simulatiecentrum, maar de focus ligt niet op diagnostische vaardigheden of probleemoplossende vaardigheden. Het draait om basiscommunicatie. In de eerste week van de medische opleiding worden de studenten getraind en geëvalueerd op hoe goed ze het communicatieproces met een patiënt kunnen beginnen – in dit geval met een gestandaardiseerde patiënt. En vervolgens stemmen we alle simulatieactiviteiten af op wat ze op dat moment leren in de andere delen van het curriculum. 

Dus als ze bezig zijn met het leren over het cardiovasculaire systeem en de basiswetenschap van de cardiologie, stemmen we dat af of vullen dat aan met wat ze in de klas leren door te oefenen op bijvoorbeeld de Harvey-manikin. Of als ze leren over pulmonaire fysiologie of pulmonaire anatomie, stemmen we dat af met een oefening op een pulmonaire manikin. 

We doen dat gedurende het hele curriculum. Elk jaar hebben we de verwachting dat hun competenties verbeteren. Dus aanvankelijk, als ze een basisonderzoek leren, wordt in jaar één van hen verwacht dat ze een bevinding bij een patiënt kunnen identificeren. Het volgende niveau is of ze die bevinding kunnen correleren met onderliggende fysiologie of pathofysiologie. Het volgende niveau is of ze een differentiële diagnose kunnen stellen op basis van die bevinding. 

En tenslotte, voordat ze afstuderen, kunnen ze een managementbeslissing nemen op basis van de integratie van wat ze leren van al deze patiëntbevindingen. Wat zou de volgende stap zijn als je voor deze patiënt zorgt in de kliniek? En dan is het laatste, afsluitende evenement voordat ze afstuderen van de medische opleiding een vier weken durende intensieve, meeslepende periode die we de overgang naar het specialistenjaar noemen, waarin ze al hun vaardigheden samenbrengen zodat ze de volgende maand, wanneer ze eerstejaars arts-assistenten zijn, het beste zijn voorbereid.