Traktowanie dzieci jak dzieci

Dzieci to nie tylko mali dorośli. Oczywiste, prawda? Jednak, jeśli zapytasz osoby pracujące w pediatrii, mogą powiedzieć, że wiele oczywistych rzeczy bywa pomijanych.

W ciągu ostatnich dwudziestu lat oddziały ratunkowe (SOR-y) w całym kraju odnotowały wzrost liczby pacjentów, a niemal 25 procent z nich to dzieci.¹ Eksperci obawiają się, że ponieważ dzieci są przeważnie przywożone do placówek, które nie specjalizują się w opiece pediatrycznej, mogą nie otrzymywać potrzebnego, specjalistycznego leczenia.² Dzieci, a szczególnie niemowlęta poniżej pierwszego roku życia, wykazują znaczące różnice anatomiczne i fizjologiczne w porównaniu do dorosłych, a sposób opieki niezbędny do ich diagnozowania i leczenia jest unikalny—unikalny i często pomijany.

W sytuacji nagłego wypadku stan dziecka może szybko się pogorszyć, rodzice na miejscu mogą wpaść w panikę, a zespół opiekujący się dzieckiem również narażony jest na stres. Z tego powodu istnieje pilna potrzeba poprawy treningu pediatrycznego—aby upewnić się, że kiedy mówimy „dzieci to nie tylko mali dorośli”, niczego nie pomijamy.

Eksperci kładą nacisk na szkolenie w zakresie określania odpowiednich ścieżek klinicznych, podawania leków oraz pracy w ramach zespołu interdyscyplinarnego. Badania sugerują, że szkolenie w tych trzech obszarach może pozytywnie wpłynąć na wyniki leczenia dzieci.

W tym artykule omawiamy, jak symulacja pediatryczna może być wykorzystana w szkoleniu:

Podczas badań fizykalnych niemowlęta nie są w stanie wyrazić, co je boli, wyjaśnić, co się wydarzyło, ani zgłosić obaw dotyczących wcześniejszych procedur lub komplikacji. W takich przypadkach niezwykle ważne jest słuchanie rodzica, opiekuna lub pracownika socjalnego, ponieważ to oni znają bazowe zachowanie dziecka. To jest początek ścieżki klinicznej, czyli tego, co niektórzy nazywają „planem opieki”.³

Wiele organizacji zaczęło wdrażać pełnoskalowe symulacje pediatryczne, zgodnie z raportem Amerykańskiej Akademii Pediatrii (AAP). Jednym z przykładów jest obóz Pediatric BASE Camp, immersyjna symulacja wspierana przez Laerdal i zorganizowana przez Weill Cornell Medical College, skupiająca się na doskonaleniu i wzmacnianiu umiejętności związanych ze ścieżką kliniczną, które są wykorzystywane w sytuacjach nagłych u dzieci.⁴

Inne organizacje korzystają z sekwencyjnych symulacji (SqS), aby przygotować personel pierwszego kontaktu do udziału w zintegrowanej, zorientowanej na pacjenta opiece na różnych etapach podróży pacjenta.⁵ Ta forma symulacji koncentruje się na ważnych momentach, takich jak przekazanie opieki (np. od rodzica do lekarza, od pogotowia ratunkowego do oddziału ratunkowego itp.), wymiana informacji, przypisywanie ról i indywidualne zadania.

Umiejętność oceny objawów, pomiar różnic fizjologicznych i poprawy oraz przeprowadzanie interwencji pozwala uczestnikom symulacji zawiesić niewiarę i przechodzić przez symulację bez przeszkód.

W pediatrii częstość występowania błędów związanych z lekami może wynosić nawet 1 na każde 6 zleceń.⁷ Może to być częściowo spowodowane faktem, że dzieci różnią się znacznie pod względem wagi, powierzchni ciała i dojrzałości układów narządowych, co wpływa na ich zdolność do metabolizowania i wydalania leków.⁸

W badaniu obserwującym studentów pielęgniarstwa wykorzystujących symulację do rozwiązania złożonego przypadku pediatrycznego, przed szkoleniem jedynie 22% studentów poprawnie podawało leki. Po szkoleniu 96% skutecznie stosowało techniki rozcieńczania, a 88% potrafiło precyzyjnie ustawiać szybkość pompy infuzyjnej.¹⁰

Trening symulacyjny przygotowuje pielęgniarki i lekarzy na nieunikniony stres, hałas i chaos związany z niemowlęciem w stanie krytycznym.

Kiedy niemowlę trafia na oddział ratunkowy, istnieje duże prawdopodobieństwo, że zespół, który się formuje, może mieć niewielką znajomość siebie nawzajem, a mimo to musi działać jak dobrze naoliwiona maszyna. Dlaczego więc nie dać im możliwości takiego szkolenia?

Badania przeprowadzone przez Cincinnati Children's Hospital Medical Center wskazują symulacje wysokiej wierności jako skuteczną metodę poprawy i oceny międzydziedzinowego szkolenia zespołów w kontekście pacjentów z urazami pediatrycznymi.¹¹ To samo badanie wykazało, że lepsze funkcjonowanie zespołu było bezpośrednio skorelowane z bardziej efektywną opieką i mniejszą liczbą błędów.

Usługi Medyczne Ratunkowe (EMS) stanowią dodatkową dynamikę, ponieważ około 7%-13% wszystkich wezwań EMS dotyczy pacjentów pediatrycznych.¹² Szkolenie uwzględniające wszystkich możliwych opiekunów może prowadzić do bardziej efektywnej dynamiki zespołu, a także bardziej precyzyjnej ścieżki klinicznej.

Dodatkowo, podkreślanie technik komunikacji zamkniętej pętli w symulacjach może nie tylko pomóc w zmniejszeniu ryzyka błędów, ale również zwiększyć szybkość i efektywność podczas leczenia pediatrycznego pacjenta w sytuacji kryzysowej.

Z dziewięciu milionów dzieci poniżej piątego roku życia, które umierają każdego roku, szacuje się, że siedemdziesiąt procent zgonów wynika z chorób, które można by zapobiec lub wyleczyć, jeśli zostałyby prawidłowo zdiagnozowane.¹⁴ Eksperci zalecają skoncentrowanie wysiłków szkoleniowych w pediatrii na procesie podejmowania decyzji w ścieżce klinicznej, praktykowaniu podawania leków w małych dawkach wymaganych dla dzieci oraz szkoleniach z zespołami interdyscyplinarnymi w celu poprawy ogólnej komunikacji.

Symulacja to skuteczna metoda szkoleniowa, która może uwzględniać każdą z tych umiejętności. Śledzenie przypadku pacjenta od początku do końca, z licznymi wzlotami i upadkami, które mógłby przeżyć prawdziwy pacjent, może wzbogacić istniejące programy szkoleniowe w pediatrii poprzez zwiększenie umiejętności i wiedzy klinicznej.¹⁵