Spostrzeżenia ekspertów na temat edukacji opartej na kompetencjach w pielęgniarstwie

Michelle C. Moulton, DNP, RN, CHSE, CNE, RYT-200
Dyrektor Centrum Doskonałości Klinicznej
Uniwersytet Maryland, St. Joseph Medical Center

Michelle: Moim zdaniem edukacja oparta na kompetencjach zaczyna się od bardzo jasnego obrazu tego, jak powinien wyglądać absolwent pielęgniarstwa, który może od razu rozpocząć praktykę zawodową. I uważam, że jednym z pierwszych, najważniejszych kroków jest rozmowa między środowiskiem akademickim a praktyką, aby określić, jak wygląda taki absolwent. Myślę, że to już się dzieje. Mamy AACN Essentials i podjęto pierwsze kroki w edukacji pielęgniarskiej, aby pójść w tym kierunku. Gdy mamy już jasny obraz, edukatorzy mogą zaplanować program nauczania, strategie dydaktyczne, aby skierować ucznia w stronę tego przygotowanego wizerunku nowego absolwenta.

Symulacja, moim zdaniem, daje uczniom możliwość rozwijania klinicznego rozumowania - myślenia jak pielęgniarz, zastosowania swojej wiedzy, i robienia tego w kontekście środowiska pracy, w którym świadczą opiekę nad pacjentem. Wykonują to z uwzględnieniem alarmów, przerw i złożonej opieki nad pacjentem. Nie myślimy ani nie podejmujemy decyzji w izolacji od tych wszystkich czynników środowiskowych. Wszystko to musi zostać zintegrowane. Symulacja to jedna z eksperymentalnych strategii nauczania, która doskonale radzi sobie z łączeniem tych elementów, pozwalając uczniowi ćwiczyć myślenie w praktyce, z otrzymywaniem informacji zwrotnej, w środowisku zapewniającym im psychologiczne bezpieczeństwo, oferując im szansę na naukę, ćwiczenie, doskonalenie i rozwój.

Jeśli wprowadzimy symulacje do programu nauczania, oferując liczne możliwości eksperymentalnego ćwiczenia, uczniowie lepiej zobaczą, gdzie znajdują się ich umiejętności, jak postępują w stosunku do wyznaczonych kamieni milowych edukacji opartej na kompetencjach, oraz zyskają większą autonomię w swoim rozwoju pielęgniarskim i procesie edukacyjnym, obserwując, w jakim stopniu są przygotowani do zawodu.

Jocelyn Ludlow, PhD, RN, CHSE, CNE, CMSRN
HS Associate Clinical Professor oraz Dyrektor ds. Symulacji
Uniwersytet Kalifornijski w Irvine – Wydział Pielęgniarstwa

Jocelyn: Uważam, że symulacja to naprawdę bardzo dobre narzędzie, które umożliwia naszym uczniom demonstrację całościowego zrozumienia zdobytych umiejętności, przyswojonej wiedzy oraz ich doświadczeń w klasie i na praktykach klinicznych. W miarę jak przechodzimy w nową erę edukacji pielęgniarskiej, symulacja stanie się bardzo istotną częścią procesu wykazywania przez studentów, że osiągnęli swoje kompetencje poprzez swoje działania.

Susan Hébert, PhD, RN, CHSE
Zastępca Dziekana ds. Symulacji
Uniwersytet Tennessee w Knoxville – Wydział Pielęgniarstwa

Susan: Symulacja pomoże stworzyć sytuacje kliniczne, które musimy zaobserwować. Nie zawsze jest możliwe obserwowanie studentów w takich sytuacjach w środowisku klinicznym, ponieważ tam nie można ich ustandaryzować. Możemy wysłać studentów na oddział kliniczny, ale nie wiemy, ilu pacjentów będzie tego dnia, jakich pacjentów będzie tego dnia … więc nie możemy tam stworzyć znormalizowanych sytuacji do obserwacji. Symulacja to sposób na stworzenie możliwości oceny kompetencji w kontrolowanym, obserwowalnym środowisku.

Kelly L. Rossler, PhD, RN, CHSE, CNE
Profesor Nadzwyczajny
Uniwersytet Baylor – Wydział Pielęgniarstwa

Kelly: Uważam, że symulacja powinna stać na czele rozważań nad całokształtem obrazu. Musi nadal być częścią dyskusji. I w tym poszukiwaniu odpowiedzi, jak nadal definiować, w dzisiejszych czasach, czym jest edukacja oparta na kompetencjach? Kiedy wspominam swoje początki jako praktykująca pielęgniarka lub dzisiejszą praktykę, gdy spoglądamy na przejście do ustawień praktycznych, używamy tych list kontrolnych … które stosujemy w tym konkretnym momencie, co może być idealnym momentem w środowisku, który uznaje mnie za kompetentną. [Ale] co z innymi czynnikami? Co z Twoim środowiskiem? Symulacja zapewni nam możliwości eksploracji tych aspektów, [i] tak naprawdę poszerzy badania dotyczące tej koncepcji i pomoże zdefiniować pojęcie edukacji opartej na kompetencjach.  

Jocelyn: Poleciłabym szkołom rozpoczynającym przejście na program nauczania oparty na kompetencjach, aby zrobiły krok wstecz i przyjrzały się swojemu programowi nauczania, połączyły go z kompetencjami, które chcą osiągnąć, a następnie przeanalizowały swój program symulacyjny i również powiązały go z kompetencjami. Obecnie na UCI analizujemy wszystkie nasze symulacje, które wcześniej przeprowadziliśmy, i staramy się zidentyfikować, jakie kompetencje dzięki nim są osiągane. Wprowadzamy te dane do nowej wersji naszego szablonu symulacji, który zawiera rubrykę umożliwiającą łatwe znalezienie i zidentyfikowanie tych informacji. Każda nowa symulacja, która trafia do mnie, jeśli wykładowca chce coś stworzyć, pytam: “Jakie kompetencje chcesz osiągnąć?” Zadbajmy o to, aby istniało wyraźne połączenie, które pozwala zrozumieć, dlaczego te działania są realizowane, i aby nasi studenci oraz uczniowie mogli wykazać się swoimi kompetencjami w praktyce pielęgniarskiej.

Susan: Znajdź liderów w swoim programie, którzy mogą ci pomóc. To nie będzie łatwe, ale myślę, że najlepszą radą jest, aby osoba kierująca lub prowadząca ten projekt znalazła liderów, którzy mogą pomóc przekonać innych. … Znajdź ludzi, którzy mogą pomóc to rozwijać, zamiast samemu podejmować cały wysiłek jako jedna osoba.

Michelle: Na początku poleciłabym zapoznanie się z historią edukacji opartej na kompetencjach – poczynając od jej wczesnych korzeni w edukacji, a następnie przechodząc do tego, dlaczego i jak ten model znalazł swoje miejsce w edukacji medycznej. Podstawowe formy edukacji opartej na kompetencjach istnieją w edukacji medycznej już od dłuższego czasu! Na przykład roczne “targi kompetencji”, które wciąż odbywają się w szpitalach i innych placówkach medycznych – seria stacji, na których pielęgniarki demonstrują różnorodne umiejętności wymagane, aby bezpiecznie opiekować się pacjentami. Takie “wydarzenie kompetencyjne” zapewnia punkt kontrolny i szansę na ustanowienie pewnego poziomu zaufania i pewności, że profesjonaliści [którzy] świadczą opiekę w naszych społecznościach potrafią to robić z zachowaniem spójności, precyzji oraz autonomii określonej w ich dziedzinie praktyki – tego właśnie spodziewają się i na co zasługują pacjenci.   

Teraz zastanówmy się, jak ten model budowania zaufania i pewności przy rozwijaniu praktyk pielęgniarskich wygląda od strony akademickiej w edukacji pielęgniarskiej: w klasach, laboratoriach symulacyjnych, środowiskach klinicznych. Przejście na edukację opartą na kompetencjach inspiruje wykładowców pielęgniarstwa do projektowania programów nauczania, które budują drogę do gotowości do praktyki, wyznaczając kamienie milowe, które wyraźnie zaznaczają rozwój i postęp wymaganej wiedzy, umiejętności i zdolności (KSA’s), potrzebnych do zapewnienia poziomu edukacji pielęgniarskiej, który zaczyna odpowiadać na złożone potrzeby partnerów praktycznych i opieki nad pacjentem. Tworzenie modelu edukacji opartego na kompetencjach wspiera wyraźne połączenie między partnerami akademickimi i praktycznymi, przekształcając przejście między akademią a praktyką z “luki”, którą należy przezwyciężyć, w “krok” ku profesjonalnemu wzrostowi i rozwojowi. Zrozumienie “dlaczego” za edukacją opartą na kompetencjach dało mi niemal natychmiastową jasność i inspirację potrzebną do zaangażowania się w “jak” stosować tę formę edukacji w programach pielęgniarskich.