W tym artykule przedstawiamy 3 przykłady, jak szpitale wykorzystywały symulację in situ, aby wprowadzać poprawę jakości w oddziale intensywnej terapii noworodków (NICU) i chronić bezpieczeństwo swoich najbardziej wrażliwych pacjentów. 

Pacjenci oddziału intensywnej terapii noworodków (NICU) są wyjątkowo narażeni z powodu swojego etapu rozwoju fizycznego i złożoności opieki, jakiej wymagają. W tym specjalistycznym środowisku ryzyko błędów medycznych jest wyjątkowo wysokie. 
 
Tradycyjnie działania podejmowane w celu poprawy jakości koncentrowały się na indywidualnych wynikach pracy. W krótkim okresie może to przynieść pozytywne rezultaty. Jeśli jednak jest to jedyne rozwiązanie, działania te szybko osiągają punkt plateau, co może prowadzić do wypalenia zawodowego, emocjonalnego wyczerpania, zmęczenia współczuciem, a nawet stresu moralnego, gdy personel dostrzega potrzebne zmiany, ale nie czuje się w stanie ich wprowadzić.

W związku z tym liderzy NICU, menedżerowie ryzyka oraz specjaliści ds. jakości coraz częściej zdają sobie sprawę, że większość zdarzeń niepożądanych nie wynika z działania pojedynczego lekarza, ale z awarii systemu. 

„Nawet najlepiej przeszkolony zespół nie może zapewnić opieki najwyższej jakości w nieoptymalnym środowisku.”¹   

- Dr Jens-Christian Schwindt, 
Neonatolog

Zanim Zaczniemy: Nowy Trend w Symulacjach

To nowe zrozumienie, że "awaria systemów", czyli awaria w sposobie wykonywania pracy, a nie w tym, kto tę pracę wykonuje, napędza przyjęcie nowego paradygmatu w symulacjach: symulacji translacyjnej.

Symulacja translacyjna to wykorzystanie symulacji do identyfikacji, testowania i ulepszania rzeczywistych systemów, procesów i środowisk klinicznych w celu poprawy jakości i wyników. 
 
Podstawowym elementem symulacji translacyjnej jest wykorzystanie symulacji in situ, czyli symulacji odbywającej się w rzeczywistym środowisku klinicznym. Testując „pracę, jaka jest wykonana”, a nie „pracę, jaką sobie wyobrażono”, symulacja in situ pomaga odkryć ukryte zagrożenia bezpieczeństwa (LSTs). 
 
Powszechnie nazywane „wypadkami, które czekają na zdarzenie”, LSTs to ukryte podatności w sprzęcie, środowisku lub procesach. Te podatności mogą pozostać niezauważone, dopóki nie przyczynią się do szkody dla pacjenta. 
 
„To, co czyni symulację in situ tak potężną, to fakt, że pozwala zespołom medycznym szkolić się tam, gdzie to ma największe znaczenie: w ich własnym środowisku klinicznym, w rzeczywistych warunkach,”² wyjaśnia Dr Jens-Christian Schwindt, neonatolog.  

Przykład 1: Odkrywanie ukrytych zagrożeń w środowisku resuscytacyjnym

Przeprowadzono wieloośrodkowe badanie resuscytacji noworodków w dziewięciu austriackich szpitalach, wykorzystując serię interdyscyplinarnych symulacji in situ.³ Celem było zidentyfikowanie LST w początkowych symulacjach oraz sprawdzenie, czy te LST powtórzyły się lub zostały rozwiązane w kolejnych symulacjach.  

Aby osiągnąć wysoki poziom realizmu, w badaniu wykorzystano SimNewB^®: symulator noworodka bezprzewodowy, idealny do treningu in situ.  

W sumie w trakcie symulacji zidentyfikowano 400 ukrytych zagrożeń dla bezpieczeństwa w obszarach takich jak: 

W kategorii systemów, ścieżek i zasobów odnotowano mniejszy spadek LST: o 10% z jednej symulacji do kolejnej. To odkrycie sugeruje, że problemy w tej kategorii są trudniejsze do rozwiązania i będą wymagały więcej czasu i zasobów na złagodzenie. 
 
Ostatecznie badanie to podkreśla skuteczność symulacji w odkrywaniu, redukowaniu i rozwiązywaniu LST z czasem. 

Przykład 2: Testowanie odporności krytycznego przeniesienia

Duży szpital dziecięcy musiał przenieść 70 krytycznie chorych noworodków do nowego budynku opieki intensywnej.⁴ Aby się przygotować, wykorzystano symulacje do przetestowania każdego szczegółu planu przeniesienia, aby zminimalizować ryzyko przed transportem pierwszego pacjenta. 
 
Przeprowadzono sześć intensywnych sesji symulacyjnych, podczas których zasymulowano przenoszenie pacjentów oddziału intensywnej opieki neonatologicznej (NICU) z pierwotnej jednostki do nowej. Zespoły zidentyfikowały kluczowe słabe punkty i skutecznie je wyeliminowały: 

Rezultaty były niezwykłe: wszystkich 70 pacjentów zostało przeniesionych bezpiecznie w 6,5 godziny — prawie o połowę szybciej niż przewidywano. Nie odnotowano żadnych incydentów związanych z bezpieczeństwem ani aktywacji kodów. 
 
Badanie to pokazuje, jak systemy testowanie oparte na symulacji mogą zapewnić gotowość operacyjną przed rzeczywistymi przejściami.  

Przykład 3: Utrzymanie bezpieczeństwa pacjentów dzięki ciągłej współpracy

Podstawową zaletą korzystania z symulacji jest to, że łączy ludzi w procesie rozwiązywania problemów. Długoterminowe, ośmioletnie badanie przeanalizowało, jak regularne symulacje in situ wpłynęły na LST w oddziale neonatologii regionalnego szpitala.⁵ Przeprowadzono trzynaście interdyscyplinarnych sesji, angażując anestezjologów, położników, położne, pielęgniarki i pediatrów.

Symulacje ujawniły 67 ukrytych zagrożeń dotyczących bezpieczeństwa, w tym:

• Problemy ze sprzętem: elektrody EKG nie były podłączone do monitorów, a nieaktywne urządzenia zostały poprawione poprzez ulepszenie protokołów
• Problemy ze sprzętem: pojemnik na ssanie przy stole do resuscytacji był zbyt mały
• Problemy z protokołem: Zastąpiono przestarzałe algorytmy resuscytacyjne, aby dostosować je do aktualnych wytycznych opartych na dowodach naukowych. 

Wpływ był jasny:

Kiedy program symulacji in situ został wstrzymany podczas pandemii COVID-19, liczba ukrytych zagrożeń znacznie wzrosła. To dowód, że ciągła symulacja jest niezbędna dla utrzymania bezpieczeństwa pacjentów. 

Gotowy, aby spróbować symulacji in situ, aby poprawić jakość w swojej OITN? Oto 3 wskazówki, jak zacząć. 

Robimy ekscytujące rzeczy w dziedzinie poprawy jakości opieki zdrowotnej. Śledź naszą stronę główną dotyczącą poprawy jakości opieki zdrowotnej, aby uzyskać więcej zasobów, i koniecznie porozmawiaj z jednym z naszych przedstawicieli Laerdal, aby dowiedzieć się, jak możemy Ci pomóc w Twoich działaniach.