Opieka zdrowotna jest jedną z najściślej monitorowanych i najbardziej wymagających branż we współczesnym świecie ze względu na stawkę, o którą chodzi. Dla tych, którzy zarządzają ryzykiem, oznacza to konieczność ciągłej czujności i nieustannego doskonalenia. Chociaż pewien poziom ryzyka może być nieunikniony w opiece zdrowotnej, istnieją nowe narzędzia umożliwiające identyfikację i przewidywanie, kiedy i gdzie może wystąpić — w skali mikro. Co więcej, możliwe jest ograniczenie negatywnego wpływu, jaki ryzyko może mieć na wyniki pacjentów oraz kwestie finansowe.

Ruch na rzecz bezpieczeństwa pacjentów, który rozpoczął się dwie dekady temu, doprowadził do rosnącego zainteresowania wykorzystaniem symulacji do zmniejszania ryzyka i poprawy bezpieczeństwa pacjentów. Szkolenia oparte na symulacjach – jako strategia nauczania, a nie tylko technologia jako taka – często są chwalone za zdolność do odtwarzania rzeczywistości związanej z podróżą pacjenta. Podobnie, symulacje mogą być wykorzystywane jako narzędzie do mierzenia, oceny, zapobiegania i minimalizowania ryzyka w szpitalach.

Poniżej przedstawiamy pięć konkretnych sposobów, w jakie symulacja może wywrzeć pozytywny wpływ. Każdy z nich dostarcza powodu, dla którego warto rozważyć jej zastosowanie jako sposobu na minimalizowanie ryzyka w organizacji.

Ukryte zagrożenia bezpieczeństwa (LST), czyli błędy w projektowaniu, organizacji, szkoleniu lub utrzymaniu placówki opieki zdrowotnej, mogą przyczyniać się do negatywnych wyników zdrowotnych pacjentów. Są one znane jako wypadki czekające na zdarzenie i mogą zostać przeoczone w rutynowych ocenach ryzyka.

Symulacja in situ, czyli symulacja odbywająca się w rzeczywistym środowisku opieki zamiast w centrum symulacyjnym, może pomóc w identyfikacji LST, zanim spowodują one szkodę dla pacjenta lub personelu. Często symulacja in situ obejmuje zespół interdyscyplinarny (tak jak w przypadku rzeczywistego przypadku pacjenta) i dostarcza kontekstu normalnego przepływu pracy.

Pozwalając na rozwinięcie scenariusza symulacji w rzeczywistym środowisku klinicznym, uczestnicy stają przed tymi samymi rozpraszaczami, ograniczeniami zasobów, przeszkodami i wadami systemu, z którymi mają do czynienia na co dzień.² Właśnie w ten sposób symulacja in situ może ujawnić potencjalne ryzyko zanim będzie za późno.

Systemy szpitalne są z natury podatne na błędy ludzkie. Przypadki pacjentów mogą być skomplikowane, dynamiczne i stresujące, co nawet u najbardziej doświadczonych profesjonalistów medycznych może prowadzić do pomyłek. Dodatkowo, w trakcie ciągłości opieki, pacjent nie jest leczony przez jednego dostawcę. Badania pokazują, że około 70% zgonów spowodowanych błędami medycznymi związanych jest z problemami komunikacyjnymi podczas przekazywania informacji.³ Symulacje mogą być wykorzystane do poprawy umiejętności interpersonalnych w komunikacji i pracy zespołowej, zmniejszając to ryzyko.⁴

Symulowane przypadki pacjentów dają dostawcom możliwość ćwiczenia korzystania z narzędzi bezpieczeństwa pacjentów, takich jak TeamSTEPPS^®, Crew Resource Management, lub z nowo opracowanych wewnętrznych protokołów. Ponieważ te symulacje mogą być standaryzowane, wszyscy członkowie interdyscyplinarnego zespołu mogą zostać przeszkoleni w zakresie pracy zespołowej i komunikacji zgodnie ze standardami organizacji. Oznacza to, że dostawcy, którzy być może nigdy wcześniej ze sobą nie współpracowali, będą w stanie komunikować się dokładnie i efektywnie, minimalizując ryzyko błędów i nieporozumień.

Zdarzenia niepożądane, w tym zdarzenia krytyczne, wymagają kompleksowego przeglądu i dochodzenia, aby odkryć przyczynę oraz zapobiec prawdopodobieństwu wystąpienia tego samego zdarzenia w przyszłości. Analiza pierwotnych przyczyn i plan działania na przyszłość mogą zostać wzmocnione poprzez symulację.⁵

Scenariusze symulacji mogą być zaprojektowane tak, aby powtórzyć zdarzenie niepożądane, które miało miejsce, korzystając z danych wyodrębnionych z elektronicznej dokumentacji medycznej (ERM). Ponieważ scenariusz jest powtarzalny, może być uruchamiany wielokrotnie w celu przetestowania zmiennych, które mogą wpływać na wynik. Zazwyczaj pierwotne przyczyny zidentyfikowane za pomocą symulacji koncentrują się bardziej na błędach systemowych niż na błędach spowodowanych przez jednostki.⁷ Te informacje mogą następnie poprawić wdrożenie środków naprawczych i zmniejszyć ryzyko ponownego wystąpienia.

Podobnie jak zdolność do odtwarzania zdarzenia, które już miało miejsce, symulacja daje organizacji szansę zadania pytania „co, jeśli?”. Podczas przeprowadzania analizy predykcyjnej i priorytetyzacji obszarów docelowych w opiece klinicznej, symulacja może umożliwić testowanie i ponowne testowanie dowolnej kombinacji teorii i rozwiązań. Korzystając z dostosowanego scenariusza, projektu pomieszczenia i starannie dobranych uczestników, możliwe jest stworzenie kontrolowanego środowiska.

Co więcej, odpowiednia platforma do zarządzania nauką symulacyjną pozwoli na pozyskanie istotnych danych. Na podstawie wcześniej przeprowadzonych symulacji menedżerowie ryzyka mogą uzyskać dostęp do danych dotyczących wyników pracowników służby zdrowia, trendów i obszarów o najwyższym ryzyku. Może to pomóc w redukcji szkód dla pacjentów, szkód dla pracowników służby zdrowia lub wskaźnika ponownych hospitalizacji.

Wyniki HCAHPS (Hospital Consumer Assessment of Healthcare Providers and Systems) są istotne dla ogólnego sukcesu szpitala. Niska lub wysoka ocena może wpłynąć na zdolność promocyjną szpitala, jak również na stawki refundacyjne. Tak jak trening symulacyjny może poprawić zdolność dostawców usług medycznych do skutecznego komunikowania się między sobą, może on również rozwijać umiejętności interpersonalne dostawców w relacjach z pacjentami.

Użycie standaryzowanego pacjenta, który potrafi naśladować emocjonalne i psychologiczne reakcje, może wzmocnić wagę słuchania, obserwowania i komunikowania się. Ten trening można dodatkowo ulepszyć poprzez zastosowanie symulatora pełnoprofilowego, który może otrzymywać interwencje medyczne.

Opracowanie symulacji skoncentrowanej na umiejętnościach miękkich może pomóc dostawcom w przyjęciu nowych stylów komunikacji, ćwiczeniu wyjaśniania w prostych słowach oraz ćwiczeniu umiejętności utrzymania spokoju u zdenerwowanych pacjentów. Każdy z tych aspektów przyczynia się do zwiększenia zaufania pacjentów, a w konsekwencji większej otwartości w ujawnianiu objawów. Ostatecznie może to prowadzić do bardziej trafnych diagnoz, lepszego przestrzegania zaleceń dotyczących leków, a nawet wyższych wyników w HCAHPS.