Wywiad z dr Alyssą Zweifel, RN, CHSE
Rozmawialiśmy z Alyssą Zweifel, PhD, RN, CHSE, dyrektorką Centrum Symulacji Medycznych oraz adiunktką na South Dakota State University.
W tym wywiadzie dr Zweifel omawia wyzwania związane z utrzymaniem zaangażowania studentów w pracowni umiejętności oraz to, jak informacja zwrotna od rówieśników i celowa praktyka odgrywają rolę w programie pielęgniarskim opartym na kompetencjach. Obejrzyj wideo lub przeczytaj transkrypt.
Dyrektorka Centrum Symulacji Medycznych
Adiunktka, South Dakota State University
Dr. Zweifel: “Nazywam się Alyssa Zweifel. Jestem adiunktem na South Dakota State University. Jestem również dyrektorem Centrum Symulacji Opieki Zdrowotnej.”
Dr Zweifel: „Właściwie nasz pilotaż badawczy rozpoczęliśmy w 2024 roku. To było jeszcze przed wdrożeniem kształcenia opartego na kompetencjach. Opracowanie mieliśmy oparte na koncepcjach, więc uczyliśmy w całym programie, ale tak naprawdę koncentrowaliśmy się na pojęciach. Chcieliśmy przeprowadzić pilotaż, zanim rozpoczniemy prawdziwe kształcenie oparte na kompetencjach, a zaczęliśmy je jesienią 2025 roku.
Jesteśmy teraz dwa semestry dalej. Nasze pierwotne badanie pilotażowe [było prowadzone przed] przejściem całego programu na model oparty na kompetencjach.”
„Widzieliśmy, jak ćwiczą przez godzinę lub dwie, są naprawdę zaangażowani, a potem przez resztę dnia mówią: ‚Co mam robić? To jest nudne.‘ A potem po prostu snują się bez celu.
No i oczywiście w ciągu ostatnich dwóch tygodni semestru mówią: ‚Nie mamy wystarczająco dużo czasu. Musimy ćwiczyć więcej. Nie jesteśmy gotowi do zaliczeń‘ (albo do oceny, albo do jakiejkolwiek innej sytuacji).”
„Tak właśnie rozpoczęliśmy nasz pilotaż. A teraz oczywiście jesteśmy już w naszym prawdziwym programie opartym na kompetencjach.
Wykorzystaliśmy też wnioski z pilotażu. Czy jest idealnie? Nie. Nic nie jest idealne, ale wprowadziliśmy wystarczająco dużo innowacji, żeby teraz działało to w naszej pracowni umiejętności. Drugą rzeczą, którą ostatecznie zrobiliśmy, było to, że nasze umiejętności są realizowane tylko w pierwszym semestrze, podczas gdy w poprzednich latach mieliśmy dwa semestry zajęć w pracowni. Teraz jest tylko jeden semestr. A potem studenci przechodzą do praktyk klinicznych.
Więc wszystko jest bardzo intensywne. Trzeba być gotowym i bezpiecznie przygotowanym do pracy klinicznej, zamiast mieć nieco bardziej dwusemestralny harmonogram.”
Przeprojektowanie pracowni umiejętności wynikało z potrzeby utrzymania zaangażowania studentów, wydłużenia czasu ćwiczeń oraz zapewnienia im rzeczywistego przygotowania do skróconego przejścia w modelu opartym na kompetencjach do środowiska klinicznego.
Dr Zweifel: “Podczas naszego pilotażu myślę, że największym wyzwaniem było uzyskanie poparcia wykładowców. Studentom bardzo podobała się informacja zwrotna od rówieśników, ponieważ mogli otrzymywać informację zwrotną na mniej wysokim poziomie.
Jednak wykładowcy byli tym naprawdę zaniepokojeni, ponieważ utkwił im w głowie [problem] ‘Jak rówieśnicy mają udzielać informacji zwrotnej? Sami nie znają tych umiejętności.’ Musieliśmy więc trochę się cofnąć i [omówić, że] rówieśnicy mają przewodnik. Trzeba nauczyć rówieśników, jak udzielać konstruktywnej informacji zwrotnej.
A potem to wykładowcy nadal są ekspertami. Więc to nie zastępuje informacji zwrotnej od wykładowców. To jest dodatek do. Chodzi więc naprawdę o to, by uczynić tę strukturę wzajemnej informacji zwrotnej namacalną i zrozumiałą dla wykładowców. To po prostu udzielanie konstruktywnej informacji zwrotnej na podstawie listy kontrolnej.
Ale potem wykładowcy nadal powinni chodzić po laboratorium, udzielając tej prawdziwej, celowej informacji zwrotnej, mówiąc: ‘Wykonałeś to nieprawidłowo. Oto lepszy sposób, by to zrobić. To jest bezpieczniejsza praktyka.’ I wyłapywać te błędy, ponieważ rówieśnicy ich nie wyłapią. Wykładowcy tak.
Więc chodzi o używanie narzędzia, do którego wykładowcy muszą się trochę przyzwyczaić, bo nadal widzimy, że chcą obserwować informację zwrotną od rówieśników i ją oceniać, jeśli jest dobra albo zła. To naprawdę nie o to chodzi. Chodzi po prostu o udzielanie informacji zwrotnej, aby się rozwijać. A wykładowcy również udzielają informacji zwrotnej, aby korygować wszelkie niebezpieczne praktyki.
A jeśli chodzi o ten element celowej praktyki, zauważyliśmy wielu studentów, którzy ćwiczyli podczas jednej sesji, a potem nie wracali do danej umiejętności w kolejnym tygodniu ani w następnym miesiącu.”
“To również było wyzwaniem, ponieważ studenci uważali, że jeśli wykonali coś dobrze raz, to nie było ważne, by do tego wracać. Dlatego właśnie skupiliśmy się na tej celowej, powtarzalnej praktyce.”
Informacja zwrotna od rówieśników wspiera pewność siebie i zaangażowanie, gdy towarzyszą jej jasne oczekiwania, natomiast nadzór wykładowców oraz powtarzana, celowa praktyka pozostają niezbędne dla bezpieczeństwa i utrwalenia umiejętności.
Dr. Zweifel: „Myślę, że najważniejsza wskazówka, jaką mogę przekazać, to pamiętać o teoriach uczenia się. Bo z mojego doświadczenia wynika, że są wykładowcy, którzy mówią głośniej od innych, mają opinie lub wcześniejsze doświadczenia, albo trafia się jeden czy dwoje studentów, którzy mieli negatywne doświadczenia związane z laboratorium umiejętności lub praktyką.
Nie powinno się opierać stylu nauczania wyłącznie na tych naprawdę głośnych osobach albo na tym jednym czy dwojgu studentach. Wróćcie do teorii. Jaka jest rama? Co wiemy z lat i lat badań nad teorią?
A potem wykorzystajcie to jako podstawę do budowania kursu. Bo zawsze musi istnieć ten fundament, który trzeba zachować, inaczej kurs po prostu wybuchnie i pójdzie w niewłaściwym kierunku.
Nieustannie sprowadzam mój zespół z powrotem do pytania: „Jaki jest nasz fundament? Jaki jest nasz cel?” Chodzi o świadomą praktykę. A potem można do tego dołożyć technologię, a następnie trochę swobody ponad tym.”
Skuteczne kształcenie umiejętności zaczyna się od oparcia projektu kursu na teorii uczenia się, a następnie dodawania świadomej praktyki, technologii i elastyczności bez utraty tego fundamentu.
Dr. Zweifel: „Pamiętajcie o swoich standardach najlepszych praktyk w symulacji. Nie zostały one stworzone dla określonej struktury ani konkretnego środowiska. Po prostu zawsze do nich wracajcie i upewniajcie się, że wszyscy je rozumieją oraz stosują je za każdym razem, gdy prowadzicie nauczanie—wtedy będziecie mieć naprawdę solidny fundament.”
